Μετά τις φιλοσοφίες της αγαπητής Μαλούνη, που αν δεν τις έχετε ακόμα διαβάσει σας προτείνω να το κάνετε πατώντας εδώ γιατί την αγαπάμε, θα σας απασχολήσω για λίγο και με μια δική μου mini παρατήρηση. Το κείμενο που ακολουθεί εμπεριέχει βαθύ στοχαστικό περιεχόμενο και μπορεί να προκαλέσει κρίση άγχους ή αδιαφορίας. Εάν ανήκετε στη δεύτερη κατηγορία eat my shorts επιφανειακά και θλιβερά υποκείμενα!

Αστειευόμαι, απλώς ήθελα να ανεβάσω κάτι από Simpsons. Je m'en fous!
Οι μέρες μας διακρίνονται από μια συγκεκριμένη καθημερινότητα που έχουμε ορίσει ή έχει τύχει ή έχει συμβεί να ζούμε. Η καθημερινότητα αλλάζει μέρα με τη μέρα μέχρι να μεταβληθεί εντελώς και να ξεκινήσει μια νέα περίοδος με μια άλλη καθημερινότητα να την χαρακτηρίζει. Και κάπως έτσι κυλάνε οι μέρες και έπειτα οι μήνες και τα χρόνια. Και κάπως έτσι αυξάνεται το μήκος του παρελθόντος στο διάγραμμα του χρόνου και ξαφνικά κοιτάμε γύρω μας και συνειδητοποιούμε ότι το παρόν μας είναι το μέλλον που σχεδιάζαμε σε κάποιο μακρινό παρελθόν. Και μπορεί να χαρούμε γιατί έτσι το ονειρευόμασταν και να νιώσουμε ευτυχισμένοι και βαθιά ικανοποιημένοι με τον εαυτό μας. Μπορεί να νιώσουμε θλήψη γιατί ξεχάσαμε να μεριμνήσουμε αρκετά για κάποια πράγματα και παράλληλα να μετανιώσουμε για τα λάθη που μας οδήγησαν εδώ. Κι ο χρόνος δεν γυρνά πίσω πια. Κι άλλη ζωή δεν έχουμε.

Adieu.